in

Lotte (17) uit Tilligte is met kerst weer bij haar overleden zusje Jette: ‘Hopelijk ben je nu vrij van pijn’

Jette en Lotte, dochtertjes van Mariël en Wilfried Arends, komen voor kerst thuis in Tilligte. Ze horen hier, aldus hun ouders. Over hoop bij de zwaarste tegenslagen. „Kijk wat je kunt, niet wat je niet kunt.”

Twee witte kistjes staan naast elkaar, in een bloemenzee. De linker meet 60 centimeter, de rechter 1.60 meter. Hierin rusten twee meisjes.

Kleine Jette is vijftien jaar geleden begraven. Lotte, die lang en liefdevol is verzorgd in kinderdagcentrum De Toermalijn in Hengelo, is net geen 18 jaar geworden. Nu worden ze gecremeerd, op wat Jette’s 16de verjaardag zou zijn geweest.

Als ‘het’ maar niet met Kerstmis wordt geboren, denkt Mariël. Zij is tegelijk met Sinterklaas jarig; ze houdt niet van ‘dubbele’ feestdagen.

Alsof Lotte het heeft gehoord, komt ze de ochtend na kerst 2003. Gewild en gezond.

„3820 gram, 52 centimeter, met heel veel donker stekeltjeshaar.” Mariël en Wilfried (nu beiden 49) worden trotse ouders, voor het eerst.

Ze groeit voorspoedig, staven controles in het consultatiebureau. „Het eerste half jaar was top”, zegt Mariël. „Niks aan de hand.”

Als het gezin uitblaast in een Limburgs vakantiepark, is Lotte huilerig. Dat doen baby’s, denken haar ouders. Lotte spuugt. Terug in Tilligte veronderstelt hun vaste huisarts griep.

Haar urine moet opgevangen. Lotte krijgt aanvallen. Een koortsstuip, meent een dienstdoende dokter. Hij schrijft een kalmeringsmiddel voor. „Toen dat was uitgewerkt, kreeg Lotte weer een stuip.”

Pneumokokbacterie
De Arends’ moeten direct naar het MST in Enschede. Na een ruggenprik volgt de diagnose: hersenvliesontsteking door de pneumokokbacterie.

Lotte per helikopter overvliegen naar universitair ziekenhuis UMCG is te riskant. Een ambulance rijdt haar naar Groningen. Onderweg schiet een slijmprop los, daarna gaat ademen makkelijker.

De ouders horen dat Lotte zware hersenschade heeft opgelopen. Het dringt amper door. „Je had daar geen weet van.

Lees ook  Dennis Schouten date met transgender-vrouw

We hadden nooit iets ernstigs meegemaakt”, zegt Wilfried, die accountant is. „Ze was kerngezond geboren…”

Vaccinatie
Een oud-leraar belt hem. Zijn kind heeft hersenvliesontsteking gehad, de gevolgen vallen mee. Een hart onder de riem. „Daar klamp je je aan vast.”

Dat in die periode twee kinderen in Twente aan hersenvliesontsteking sterven, ontgaat hen dan.

„Later werd je hiervoor gevaccineerd. Dat vinden wij belangrijk”, benadrukken de ouders in deze vaccinatiegevoelige tijd.
Als Lotte 10 maanden is, worden ze rondgeleid door De Toermalijn in Hengelo, het dagverblijf voor zwaar gehandicapte kinderen.

„Dat was heftig.” Dat hun dochtertje niet kan lopen? Nooit zal praten? Het daalt maar langzaam in. „Je houdt altijd hoop dat haar hersens het uitgevallen deel overnemen.”

Realistisch worden ze gaandeweg. „Dat ze niet naar de universiteit zou gaan, was wel duidelijk.” Maar hoop blijft.

Als een dorpsgenoot Lotte ‘een kasplantje’ noemt, pareert Wilfried dat: „Ze kan láchen.” De man maakt excuses.

Mariël, financieel expert in Museum Ton Schulten in Ootmarsum, wordt weer zwanger.

Door Lotte’s ziektegeschiedenis heeft ze een ‘onderbuikgevoel’: komt het wel goed? „Dit was geen onbevangen zwangerschap.”

Stofwisselingsziekte
Vanaf Jette’s geboorte meent ze dat er iets ‘fout’ zit. De baby heeft drinkproblemen, mogelijk door een stofwisselingsziekte.

Jette moet met ademhalingsproblemen naar hetzelfde UMCG. Weer leven ze tussen hoop en vrees.

Bloed van alle gezinsleden wordt tot in China onderzocht op erfelijke afwijkingen. Er wordt niets gevonden. Jette overlijdt, binnen amper 8 maanden.

Ze wordt in Tilligte begraven. „Cremeren was nog niet zo gewoon.” Jette ligt naast Teun Postel, overleden bij de geboorte.

De eerste tijd gaan ze geregeld, het kerkhof is dichtbij. Wilfried: „Ook in het donker; voor de rust en het alleen-zijn.” Het bezoek wordt minder. „Ik denk dat dat normaal is.”

Goedlachs
Weer komt er gezinsuitbreiding: in september 2009 wordt Yfke geboren. Ze groeit gezond en goedlachs op.

Lees ook  Zo verliep de aanslag op Peter R. de Vries

Houdt van paarden en volleyballen. Wilfried: „Door haar heb je nu een normaal leven.” Yfke’s grote zus Lotte ondergaat meerdere behandelingen, van zuurstoftherapie tot een rugoperatie.

Ze is overdag in De Toermalijn. Lotte smult van eten (vla en slagroomgebakjes) en zwemmen. „De allereerste keer begon je met je benen te trappelen.

Bijna altijd was je heerlijk ontspannen in het warme water”, vertellen medewerkers. Door corona mag bijna een jaar niet worden gezwommen. Op haar laatste vrijdag kan het weer. Lotte geniet.

”Lotte een ‘kasplantje’? Ze kon láchen”
– Wilfried Arends, vader

Haar ouders volgen het slepende conflict tussen de gemeente Hengelo en buurfamilie Beernink, over vermeende overlast door De Toermalijn. Als lid van de oudercommissie kent Mariël alle procedures. Een eind lijkt niet in zicht.

Zij en Wilfried weten dat de onvermijdelijke dag voor Lotte komt. De behandeling stopt. Iedereen is geroerd door haar overlijden.

„Je kwam als jongste meisje op onze groep. Intussen was je een van de oudste Minoesjes. De enige die al die jaren bij ons was, zonder onderbreking.

We kunnen alleen maar hopen dat je vrij van pijn bent, niet meer gevangen in jouw lichaam”, zeggen vier begeleiders.

Opgegraven
Jette wordt opgegraven. De meisjes gaan met het gezin naar de crematie, geregisseerd door Allison Grobben.

Hun geliefde hondje Bink is erbij, er is een innige band tussen Lotte en de zwarte shih tzu. Het beestje slaapt nu in haar rolstoel, op haar slaapkamer.

Hoe tegen het opgraven van Jette wordt aangekeken? Wilfried: „Iedereen is positief tegen ons: ze vinden het heel mooi.

Alleen vervelend voor de familie Postel. Teun ligt nu alleen.” De afspraak om de urnen met hun dochtertjes op te halen, is net gemaakt. Met kerst is hun gezin weer compleet.

Model mag niet naar trouwfeest van vriendin omdat ze er te goed uitziet in sexy jurk (foto)

Peuter overlijdt in ziekenhuis nadat het onwel werd in crèche