in ,

‘Ik blijf doorvechten tot ik van het verleden heb gewonnen’, Fleur (24) werd jarenlang mis bruikt, maar vond niet de juiste hulp

Je zult het maar te horen krijgen, als je aan de bel trekt over *ksueel geweld. Posttraumatisch stresssyndroom (PTSS), anorexia, depressie, ontwijkende persoonlijkheidsstoornis, dwangmatige persoonlijkheidsstoornis, angststoornis.

Volgens Fleur* (24) uit Breda kijken psychologen al jarenlang enkel naar het label dat ze op haar plakken en kan geen van allen haar écht helpen.

Een mentor is degene die haar aan het praten krijgt, en nu spreekt ze er zelfs in Tweede Kamer over.

Het begon op 8-jarige leeftijd toen een familielid haar mis bruikte. ,,Ik voelde dat het niet klopte wat er gebeurde, maar ik durfde er tegen niemand iets over te zeggen.

Uit angst om niet geloofd te worden en dat mensen boos op me zou worden.” Het misbruik duurde twee jaar, tot degene overleed.

Binnen één uur vijf labels opgeplakt
Ze stopte haar gevoelens weg door veel te sporten, te focussen op school, maar ook door af te vallen. Dit alles om maar controle te hebben en niets te hoeven voelen.

Toen ze twaalf was, merkten haar ouders dat er iets speelde. De huisarts constateerde PTSS en verwees Fleur door naar GGz Breburg.

,,Binnen een uur had ik vijf diagnoses opgeplakt gekregen. Over het vermoeden van PTSS werd geen woord gezegd.

Vanaf dat moment begon het getouwtrek binnen de ggz. Ik ging van de ene afdeling naar de andere, en van behandelaar naar behandelaar. Vaak met maanden wachttijd.”

‘Ik ging van de ene afdeling naar de andere, en van behande­laar naar behande­laar. Vaak met maanden wachttijd”
– Fleur

Als er een klik was tussen een behandelaar en Fleur, klikte de behandeling niet. En andersom. Ze voelde zich nooit genoeg op haar gemak om te vertellen wat de oorzaak van haar gedrag was.

Volgens de twintiger werd er té veel in hokjes gedacht en niet naar haar gekeken. Wanneer met haar werd gefocust op het overmatig sporten, ging Fleur nog meer letten op haar eten.

,,Ik zat in een vicieuze cirkel van focussen op eten, sporten en presteren op school. Totdat ik neerviel van vermoeidheid.”

Wederom mis bruikt
Ze gaf het vertrouwen in de hulpverlening op toen ze op haar zeventiende opnieuw werd misbruikt. Dit keer geen familielid, maar wel iemand uit haar directe omgeving.

Lees ook  Grauwe schildwants in en rondom het huis? ‘Sla hem niet dood!’

,,Hij wist als enige van mijn verleden, maakte misbruik van de situatie. Hij claimde me, begon met stalken. Toen heb ik aan de bel getrokken, het tegen anderen verteld en daarna stopte het.

Maar ik ging mijn verleden nog meer vermijden, ik praatte er met niemand over.” Ze maakte wederom bij de politie melding van het mis bruik. Aangifte doen durfde ze niet.

Haar ouders vonden het verschrikkelijk om Fleur zo te zien. Ze wilden haar helpen, gingen minder werken, maar het hielp niet.

Toen Fleur voor haar studie fysiotherapie lichamelijk contact met andere studenten moest hebben, kon ze haar verleden niet langer vermijden. Flashbacks, nachtmerries en lichamelijke reacties zorgde voor slapeloze nachten.

Hij keek niet naar haar diagnoses
Ze zocht toch weer hulp, dit keer bij specialist de Viersprong. Het verleden wilde Fleur achter zich laten, ze wilde verder met haar leven.

,,Ik had me voorgenomen om vanaf minuut één eerlijk te zijn en te vertellen over het mis bruik. Dit keer werd wél PTSS vastgesteld, maar ook opnieuw een depressie, eetstoornis, persoonlijkheidsstoornis en zelfs een vermoeden van autisme.

”Ik had voor het eerst het gevoel dat iemand me écht serieus nam”
– Fleur*

Ik had gehoopt de juiste behandeling te krijgen en te kunnen praten over wat er allemaal was gebeurd, maar er werd weer op andere diagnoses gefocust.”

Wat de ene na de andere psycholoog niet lukte, kreeg uiteindelijk een mentor op school wel voor elkaar.

De twintiger vertelde haar verhaal aan hem. Soms zei ze maar vijf zinnen in een half uur, maar dat maakte hem niet uit.

,,Ik had voor het eerst het gevoel dat iemand me écht serieus nam. Hij keek niet naar mijn diagnoses, maar naar mij. Daar ben ik hem zo dankbaar voor.”

Niet meteen labels plakken
Daarna durfde Fleur haar verhaal te vertellen aan haar ouders en de huisarts. Zelfs in de Tweede Kamer sprak ze erover.

De Bredase reageerde op een oproep van Lisa Westerveld. De GroenLinks-politica zocht jongeren die wilden vertellen over hun lange zoektocht naar de juiste behandeling.

Uit de honderden inzendingen mocht Fleur samen met zo’n twintig anderen haar verhaal vertellen.

Lees ook  Man doodt zijn vriendin omdat ze niet voor hem kookt

Aan politici gaf ze het advies om niet meteen diagnoses te stellen die als een label op de cliënt worden geplakt.

Voer eerst gesprekken op een centrale locatie en kijk vervolgens naar de beste behandeling en praktijk.

Zelf vond Fleur uiteindelijk via het internet de therapie die het beste bij haar paste. Ze onderging een behandeling bij Psychotrauma Expertise Centrum Psytrec in Bilthoven.

Naar eigen zeggen bereikte ze daar in acht dagen meer dan in tien jaar therapie. In de ochtend kreeg de Bredase exposure therapie, waarin haar herinneringen tot in detail werden opgehaald.

Doordat ze die gebeurtenissen continu herhaalde, werd het trauma steeds meer iets uit het verleden.

In de middag kreeg ze EMDR, een therapie waarbij Fleur aan haar trauma’s moest denken terwijl haar hersenen werden afgeleid. Na een aantal herhalingen verloor de herinnering kracht en emotionele lading.

Nog twaalf afspraken met een traumapsycholoog
Helemaal beter is Fleur nog niet. Ze is op zoek naar zichzelf, wil weten wat haar mening is, haar geaardheid, maar vooral naar de persoon die ze is zónder mis bruik.

Ze ontwijkt nog steeds alle jongens en mannen. Sociale contacten beperkt ze, want overprikkeling ligt nog op de loer.

‘Ik wil niets liever dan weer gelukkig zijn, van mezelf durven houden, in de toekomst willen geloven”
– Fleur

Er staan nog twaalf afspraken op de planning met een traumapsycholoog uit Den Dolder. ,,Daarna hoop ik voorgoed PTSS-vrij te zijn en het achter me te kunnen laten.

In de afgelopen twaalf jaar therapie begon ik mezelf steeds meer als een complex persoon te zien. Ik twijfelde aan mezelf, werd ongelukkig, voelde me eenzaam.

Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen. Maar nu weet ik dat ik door blijf vechten tot ik van het verleden heb gewonnen.

Ik wil niets liever dan weer gelukkig zijn, van mezelf durven houden, in de toekomst willen geloven. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar ik ben verder dan ooit.”

GGz Breburg gaat niet in op deze specifieke kwestie.

*De naam Fleur is gefingeerd uit privacyoverwegingen. Haar echte naam is bekend bij de redactie.

‘The Pet Butler’ is het perfecte cadeau voor luie baasjes

Wie vaccinatie weigert, wordt niet opnieuw uitgenodigd: “Het is eten wat de pot schaft”