in

Esther werd misbruikt door de vriend van haar ouders: ‘Als je dit vertelt aan je ouders, worden ze heel boos op je’

“Ik was een jaar of acht. ‘Dit mag niet van de politie,’ zei mijn opa. ‘Als mensen erachter komen, moeten we samen naar de gevangenis.” ‘Dat mijn moeder me niet heeft beschermd, vind ik het ergst’

Esther (47) is single en werkzaam in de psychiatrie.“Heb ik een stempel op mijn hoofd waarop staat ‘Misbruik mij’ dacht ik vroeger wel eens.

Hoe kon het twee keer gebeuren dat iemand mij uitkoos om te mis bruiken? Had ik het dan toch zelf uitgelokt?

De eerste keer dat ik werd mis bruikt, was door een man in de buurt. Hij had goed contact met mijn ouders en zij vertrouwden hem.

Dus als ik bij die man over de vloer kwam, vonden zij dat niet vreemd. Ik was zes toen hij steeds een stapje verder ging.

Het begon met gewoon knuffelen en veel aandacht geven. Toen er steeds meer s*ksuele handelingen bij kwamen, voelde het vreemd.

Maar je hebt daar als kind geen woord voor. Je weet niet wat het is dat je overkomt. “Als je dit vertelt aan je ouders, worden ze heel boos op je”, zei hij dan tegen mij.

Als kind geloof je dat. Dus zei ik er niks over. Toen ik tien jaar oud was, zijn we verhuisd en verdween ook het contact met die man.

Kennelijk moest ik er ook schuldig aan zijn
Ik probeerde niet te denken aan wat me was overkomen. En die herinneringen wist ik aardig weg te stoppen.

Als er iets bovenkwam, drukte ik het uit zelfbescherming meteen weer weg. Hier wil ik niet aan denken, dacht ik dan.

Maar op mijn vijftiende kreeg ik een weekendbaantje waar de baas me steeds meer aandacht begon te geven.

Lees ook  Onrust onder hardloopsters in Leiden na meldingen van aan randingen

Eerst voelde dat speciaal. Maar toen hij verder begon te gaan, viel er bij mij een kwartje. Dit heb ik eerder meegemaakt, dacht ik toen.

Ineens kwamen allemaal herinneringen boven van het eerdere mis bruik. Het klinkt misschien gek maar ik voelde meteen dat ik maar moest meewerken, het mis bruik van mijn baas moest toelaten.

Want kennelijk was dit iets wat mij overkwam en moest ik ergens dan ook schuldig zijn eraan. Zo kwam het dat ik vier jaar lang stelselmatig door mijn baas werd mis bruikt.

Ik vertelde er niemand over, het was een geheim waar ik me enorm voor schaamde. Als sluitingstijd naderde, werd ik al nerveus.

Ik voelde me zo machteloos, alsof ik geen kant op kon. Elke keer hoopte ik dat het vanzelf zou stoppen.

Maar dan deed hij het weer. En voelde ik me alsof ik weer mee moest werken. Maar het ging niet goed met me.

Ik werd enorm opstandig, maakte aan de lopende band ruzie thuis. Maar eigenlijk voelde ik me vooral heel eenzaam.

En door zo onhandelbaar te zijn, werd dat nog extra versterkt. Op mijn negentiende voelde ik echt alsof ik erin ging stikken.

Dit ging nooit vanzelf ophouden en zo kon ik niet leven. In een opwelling vertelde ik alles aan mijn ouders: ook het eerdere mis bruik en wat me overkwam op mijn werk.

Zij waren geschokt, verdrietig. Ik smeekte hen om geen stappen te ondernemen tegen mijn baas. Erover praten was één ding, verdere actie ging mij te ver.

Ik heb mijn baas gebeld en met een smoesje opgezegd. Hij vroeg niet door en daarna heb ik nooit meer contact met hem gehad.

Mijn ouders stonden erop dat ik met een psycholoog ging praten. Dat heb ik gedaan, alleen had ik daar weinig aan.

Lees ook  Meisje (14) gewelddadig beroofd in Breda

Ik stond er op dat moment niet open voor om te praten over alles wat ik had meegemaakt. Dus stopte ik na een paar maanden met de therapie.

Ik was een kind
Jarenlang probeerde ik wat ik had meegemaakt weg te stoppen. Ik praatte er met niemand over, maar het speelde altijd een rol in mijn leven.

Ik vertrouwde mensen bijvoorbeeld niet snel, had moeite met relaties. Pas toen ik een paar jaar terug een documentaire keek over mis bruik, kwam alles weer boven.

Ik ben toen naar een lotgenotengroep gegaan en praatte voor het eerst over alles was ik had meegemaakt.

De vrouwen van die groep zijn vriendinnen voor het leven geworden. Natuurlijk kwam er veel los. Ik heb geschreeuwd, gehuild.

Maar zij waren er voor me en het voelde veilig. Ik had er zo veel aan dat ik zelf ook een lotgenotengroep ben begonnen.

Ik gun het andere vrouwen ook om die bagage eindelijk los te durven laten. Vorig jaar ben ik gaan onderzoeken of mijn mis bruikers nog leefden.

Ze bleken allebei dood te zijn. Van eentje kon ik erachter komen waar hij begraven lag. Ik ben met een vriendin naar de begraafplaats gereden en heb bij zijn graf een brief aan hem verbrand.

Na afloop vloeiden de tranen. Maar het voelde goed, als een afsluiting. Jarenlang schaamde ik me. Had ik het gevoel dat ik toch ook schuldig aan moest zijn.

Nu besefte ik dat ik een kind was. Ik was niet weerbaar en daar maakten de daders gebruik van. De schaamte die ik al die jaren voelde, is daarom weg. Ik kan weer ademhalen.’

Peuter overlijdt in ziekenhuis nadat het onwel werd in crèche

Pfizer zegt te weten hoelang pandemie nog gaat duren